١٩ آبان سال ٥١٨ پيش از ميلاد(با توجه به محاسبات تقويمي) كار ساختن آبراه ميان درياي سرخ و رودنيل به منظور عبور كشتي هاي ايران از خليج فارس به مديترانه پايان يافت.
سنگ‌نبشته هاي به دست آمده در سرتاسر این آبراه گواه اين است كه پس ازپايان يافتن كار هر بخش از اين آبراه، جزييات كار بر سنگ حك و در محل آويخته مي شده كه شرح آن دركتاب «تاريك و روشن هاي مصر باستان» تاليف مصرشناس آلماني «كارول ميسليويك» آمده است که اين کتاب را « ديويد لورتن» به انگليسي برگردانده و دانشگاه «كرنل» آمريكا آن را به چاپ رسانده است.
به نوشته‌ي «ديودوروس سيكولوس»، اين آبراه به اراده‌ي داريوش بزرگ و با هدف نظامي ساخته شده بود، که باستان‌شناسان و رخداد نگاران همگي بر اين باورند كه؛ اين از بزرگ‌ترين كارهاي بشر در سده‌هاي پيشين بوده است.
در كتاب «داريوش بزرگ افتخار ايران» نوشته‌ي «فرشاد ابراهيمي» اين‌گونه آمده است: « باز كردن اين راه مهم دريايي يكي از شاهكارهاي داريوش بزرگ است، كه علاقه و دانايي اين شهريار بزرگ پارسي به ايجاد راه‌هاي آسان و كوتاه دريايي و گسترش امور بازرگاني و پيوند بخش‌هاي گوناگون شاهنشاهي را به يكديگر، مي‌رساند.»
در جايي ديگر از كتاب آمده: «از مهمترين شوندهاي(:دلايل) حفر اين آبراه توسط شاهنشاه داريوش هخامنشي اين بوده كه نيروي دريايي ايران بتواند به آساني از كرانه‌هاي خليج فارس و درياي عمان و اقيانوس هند به كرانه‌هاي درياي مديترانه و آسياي صغير برسد.»
ابراهيمي در اين كتاب، عامل ديگر براي كندن اين كانال به‌وسيله‌ي داريوش بزرگ را شوندهاي(:دلايل) اقتصادي دانسته و گفته:« به اين دليل كه  حمل كالاهاي بازرگاني ميان ايران و مصر و ساير كشورهاي تابعه‌ي هخامنشي داد و ستد فراواني ايجاد مي‌كرد و چون بر سر راه آفريقا بود امكان انتقال به سودان و حبشه نيز فراهم مي‌شد.»
داريوش بزرگ با توجه به اهميت راه‌هاي دريايي به‌ويژه اين راه در واپسين سده‌ي ششم پيش از ميلاد، فرمان كندن اين آبراه را مي‌دهد و به يادبود اين كار بزرگ و پر ارزش كتيبه‌اي با خط‌هاي ميخي پارسي، عيلامي، بابلي و مصري در آن‌جا مي‌آويختند كه در سال ١٨٦٦ در مكاني به نام «شلوف الترابه» در ٣٣ كيلومتري كانال كمي به سوي غرب آبراه پيدا مي‌شود.
ياري‌نامه:
كتاب: داريوش بزرگ افتخار ايرانيان